De Polen Overspoelen Ons Land
‘De Polen overspoelen ons land’ lees ik in de Telegraaf. ‘Ze zetten de deur alleen maar wagenwijd open’, ‘Er is een Poolse invasie’. ‘Ons land’ herhaal ik stilletjes in gedachten. ‘Ze, de Polen, wagenwijd open, overspoelen, invasie’. Flinke taal. Een bezorgdheid ontstaat al snel na het lezen van het stuk, er-run-stig-ge zorgen, zorgen. Ik maak een simpelen rekensom, Nederland is een klein land waar maar liefst 16,3 miljoen mensen wonen in de relatieve welvaart van een Bruto Nationaal Produkt van 26.292 Euro. Polen is daarentegen een groot land met 38,5 miljoen inwoners die in grote armoede leven met een Bruto Nationaal Produkt van 5.409 Euro. Tel uit je winst en die winst stroomt aldus de wet van de communicerende vaten, x Polen van a naar b met een druk die relatief is aan de inkomensverhoudingen. Volgens het Ministerie van Sociale Zaken werken er momenteel 100.000 Polen in Nederland. Werken weliswaar, belasting betalers. 0,1 Op 16,3, dat is 0,61 procent.

New York telde bij de laatste census 8,2 miljoen inwoners, de helft van het aantal inwoners van de stadsprovincie Nederland, waarvan 213,447 van Poolse herkomst, oftewel 2,6 procent, relatief meer dan 4 keer zoveel Polen in New York als in Nederland. In heel Amerika wonen trouwens 10 miljoen etnische Polen op een bevolking van 300 miljoen, dat wil zeggen 3,3 procent, waarvan de grootste concentratie in Chicagoland in Chicago, Illinois woont. Toeval wil dat ik in Greenpoint, Brooklyn woon. De wijk staat bekend als ‘Little Poland’. Het is alles wat je van een ethnisch ghetto kunt verwachten, er wordt in de eerste plaats geen Engels maar Pools gesproken, er woont een vrijwel homogene bevolking van Polen, met eigen Poolse produkten en Poolse winkeltjes, het ‘Polish National Home’, de stille Poolse alcoholist die in een deurportiek slaapt, en natuurlijk met een katholieke kerk die elke dag bomvol zit, terwijl op de meeste zon- en feestdagen de trouwe gelovigen de straat op het herbenoemde Paus Johannes Paulus plein vullen. Het enige verschil, ik sta er nooit zoveel bij stil dat er zoveel Polen zijn eigenlijk. Continue reading →

Een prettig Uiteinde: Season of Holidays

Gelukkig, ‘the Season of Holidays’ zit er weer op. Voor mij persoonlijk is het einde van de feestdagen het meest plezierige aspect. Ik heb een instinctieve weerzin tegen religieuze gebruiken, hoe fijnzinnig of gecultiveerd die ook vorm gegeven of hoezeer die ook verbasterd zijn tot seculiere volksgebruiken. Ik kan de feestdagen maar moeilijk onderscheiden van of anders zien dan de primitieve, heidense gebruiken van inheemse stammen om geintoxiceerd op tromgedrum rond een totem te dansen. Er hangt bij elk volk de geur van een hoogontwikkelde beschaving rond haar gebruiken, maar die geur verstikt mijn luchtwegen.

Thanks Giving (4e donderdag in november), Kerstmis (de avond van 24 december en 25 december) en Oud en Nieuw Jaar, het hele repertoire aan feestdagen heb ik ook dit seizoen weer met een melancholiek gevoel aan me voorbij zien trekken. Soms denk ik dat ik misschien wel simpelweg Hollands nuchter ben in mijn appreciatie van al deze vrolikheid, of erger nog eenvoudig Calvinistisch, maar ook toen ik nog in Nederland woonde moest ik dezelfde massaal bezochte volkskermis plichtmatig ondergaan. Het eigenaardige leek mij altijd dat de idiotie ervan vrijwel iedereen leek te ontgaan, de exacte werking van dit verschijnsel ontgaat me ook nu nog volkomen.

Deze religieuze gewoonte van de verschillende stammen op aarde die ook onder de geindustrialiseerde aap in wereldlijke verbasteringen stug voort gaat, beleeft echter in Amerika zijn ware quintessens. Natuurlijk, kun je dat van veel culturele en sociale verschijnselen zeggen die niets met religie te maken hebben. Alles wat hier plaats heeft op deze afgekoelde planeet vindt zijn hoogtepunt, zijn wijdste omtrek in de Nieuwe Wereld. Continue reading →

UPDATE (20051008-1101pm): Grootste Auto-Onderdelen Fabrikant van Amerika ‘Delphi’ (50.000 personeel) failliet!

Dood op Krediet: het Failliet van Amerika (1)

Op 17 Oktober 2005 wordt in Amerika de hervorming van de Faillisementswet, ‘the Bankruptcy Law’ officieel van kracht. De wet moet het vooral moeilijker maken om een persoonlijke liquidatie aan te gaan en heet officieel dan ook ‘Bankruptcy Abuse Prevention and Consumer Protection Act (BAPCPA)’. Amerika is berucht vanwege de schulden economie en de spectaculaire bedrijfsfaillissementen van de laatste jaren. Een close-up van de Amerikaanse schulden economie, waarin Sargasso een voorproefje op de Ondergang van het Amerikaanse Imperium neemt.

Introductie
Het meest bekende hoofdstuk uit de Amerikaanse Faillisementswet is het in de volksmond bekende ‘Chapter 11.’ Dit hoofdstuk 11 uit de Bankruptcy Law heeft als belangrijkste oogmerk het herstructureren van op zich levensvatbare bedrijven die door omstandigheden echter niet in staat zijn gebleken te voldoen aan de schuldeisers. In de laatste jaren is men ook buiten Amerika vertrouwd geraakt met de term ‘Chapter 11’ vanwege de spectaculaire faillissementen van multinationals als Enron, Pacific Gas & Electric, Worldcom, Adelphia, MCI, K-Mart, Global Crossing, Mirant, Westpoint Stevens, Trump Hotels and Casinos, Pegasus Satellite Communications, United, TWA en US Airways, Arthur Anderson, QWest en recentelijk nog van Delta en Northwest Airlines. Toch is deze wet slechts 1 hoofdstuk uit een veel omvangrijker Codex.

Geschiedenis
Het Amerikaanse rechtssysteem speelt een veel politiekere en invloedrijkere rol in de maatschappij als het continentaal Europese recht. Dit komt onder andere door de rechtsfilosofische idee over rechtvaardigheid als een maatschappelijke genoegdoening en het jury-systeem, waarin het idee dat verdachten door hun ‘gelijken’ of peers worden berecht centraal staat. Anderzijds komt dit door de manier waarop rechters benoemd worden en de maatschappelijke rol van rechters. En beide voornoemde oorzaken komen voort uit het Angelsaksische systeem van ‘Case Law’ recht, in tegenstelling tot het continentale ‘Burgerlijk Recht’ dat van de Romeinen stamt. In ‘Case Law’ is de belangrijkste bron van recht niet de wetgever, maar ‘redelijkheid’ en ‘precendent’. Het Angelsaksische recht is oorspronkelijk ontstaan uit de precedenten waarin de Engelse koning als hoogste rechter uitspraak deed. Dit heeft als gevolg dat de rechtsprekende macht een veel dynamischer en politiek gevoeligere geschiedenis kent. Continue reading →

Een verloren zoon, een verloren zoon

Het toeval wil dat ik niet de eerste in de familie ben die naar Amerika emigreerde. Maar lange tijd dacht ik van wel, totdat tijdens een recente familiedag een achterneef uit de hoge hoed kwam die in 1964 naar Amerika was vertrokken. Het toeval wil ook dat ik sinds een week weer eens ruimschoots de tijd heb om te doen wat ik wil. En dus, onder het Amerikaanse motto ‘Easy to hire, Easy to fire,’ en met de verdiensten van mijn ‘Unemployment Benefits’ van $405 per week, nam ik de gelegenheid waar om de vroegere pionier uit de familie tak van vader’s kant te bezoeken in Bethlehem, PA.

Nederlanders bevolken het gebied tussen de Delaware rivier en de Connecticut rivier al eeuwen. Als moderne kolonist, behoor ik tot die zonen van het Groot-Nederlandse vaderland die tot de glorie en welvaart van ons allen en die van de koning, dit barre land ver van de gemakken van huis en haard onderwerpen aan onzer wil. Zulkse pioniersarbeid vereist natuurlijk een bijzonder karakter van een man. Ik wist dus wel dat een weekeinde met familie overzees niet zo saai zou zijn als in het thuisland.

Vanaf de Port Authority Bus Terminal aan de rand van het ouderwets louche district tussen 40th en 42th Street en 7th en 8th Avenue, vertrekken honderden bussen per dag vanuit Nieuw Amsterdam naar de verre uithoeken van Nieuw-Nederland. Trans-Bridge Lines vezorgt de route naar Bethlehem, Pennsylvania aan de rand van Dutch Country. Het niemandsland ten westen van de stad is een onherbergzaam zout water moeras dat bezaaid is met een bizar web van ijzeren bruggen en betonnen wegen. Dit is het ‘blue collar’ gebied waar Bruce Springsteen opgroeide, een verweerd industrieterrein dat zich een eindeloos aantal kilometers uitstrekt op een steenworp afstand van de hippe en snelle stad. Ik voel een in-en-inne triestheid opkomen, verval binnen enkele tellen na het verlaten van de Lincoln tunnel in een diepe depressie die pas wegebt als we de bossen en dalen van Pennsylvania bereiken. Allemachtig wat een wereld van verschil met de manie die me voortdurend meester is in Nieuw Amsterdam. Continue reading →

De Een zijn Dood (Memorial Day 2005)

“Take up our quarrel with the foe:
To you from failing hands we throw
The torch; be yours to hold it high.”

Amerika heeft een relatief korte geschiedenis, die officieel begint met de Onafhankelijksverklaring van 1776. De Amerikaanse Revolutie van 1776 vormde een grote bron van inspiratie voor de Fransen, waarna Napoleon in Europa de grote sprong voorwaarts maakte naar de moderne tijd. Het kostte Europa nog wel even een paar verlate revoluties en reactionaire tegenslagen, maar nadat de Amerikanen Europa opnieuw tweemaal bevrijdden kenden dan ook alle Europeanen voortaan het voorrecht van de universele vrijheid.

De geboorteplaats van de Amerikaanse vrijheid is Lexington, een klein plaatsje in Massachussetts, in Nieuw Engeland. Je kunt er nog de kroeg bezichtigen waar het idee van de Amerikaanse Vrijheid zijn hoofdkwartier had. In zekere zin, is er niet veel veranderd, ook nu combineren de grootste voorstanders van de Amerikaanse Vrijheden alchohol en idealen in hun leven alsof deze uitwisselbare illusies betreffen.

Natuurlijk, is de Amerikaanse Vrijheid de democratische beginselen van de oude Grieken een zeker intellectueel eerbetoon verschuldigd. Die wordt dan ook volop betoond in Amerika, vooral in de officieuse nationale architectuur, die de Dorische en Ionische stijlen reflecteert in de meeste regeringsgebouwen, zoals het Witte Huis, het Congres, het Lincoln Monument, en de vele rechtsgebouwen en gebouwen van lokale overheden. Continue reading →

Het Voorrecht van Immigratie – Amerika en Mexico

Inleiding
Vreemdelingen wekken in de mens een oneigenlijk gevoel op, waar ook ter wereld, en door alle tijden in de geschiedenis. Immigranten zijn de fysieke vertegenwoordiging van een psychologisch neiging van de menselijke ratio tot herhaling, tot het eigenmaken van zichzelf. Daarom is de immigrant niet welkom, omdat deze de ontkenning van de menselijke Id is, het onderbewustzijn dat niet tot de Ego, het bewuste Zelf, behoort. Albert Camus bracht het niet onverdienstelijk aan het licht in zijn novelle L’Etranger, waarin dit gebrek aan inleving in de ander wordt verwoord. De vreemdeling is een eenzame ziel in de woestijn. Een menselijk gebrek niemand vreemd.

In de VS wonen 285 miljoen mensen, waarvan er 33,5 miljoen buiten de VS geboren zijn, oftewel 12% van de Amerikaanse bevolking is eerste generatie immigrant, vreemdeling in eigen huis. In een stad als New York is dit cijfer zelfs 40%, een enorm aantal, zeker gezien de omvang van een stad als New York. En wat gold voor de Duitsers, wat gold voor de Russische Joden, de Ieren, de Italianen, de Puerto Ricanen, dat geldt tegenwoordig voor de Mexicanen en Latinos uit andere Zuid-Amerikaanse landen: de vreemdeling is niet welkom, is slechts goed genoeg voor hard en laag betaald werk, en ondervindt een racisme zonder mededogen. In zekere zin, is dit een sociale wet die overal ter wereld en altijd geldt, van de Joden, Fransen en Duitsers in de Gouden Eeuw in de Lage Landen tot aan de vreemdelingen van nu, de Marokkanen en de Turken, en om die reden alleen wellicht niet zorgwekkend. Huidskleur is hier van ondergeschikt belang, het betreft een sociaal-economisch en cultureel-psychologisch mechanisme, dat slechts met opeenvolgende generaties afslijt, wanneer nieuwe groepen de plaats innemen van vorige. Continue reading →

The Lone Star Recipe
Is er een Kapitalistische Dokter in de Zaal?

Het Utopia van het collectieve bezit van de produktiemiddelen gold jarenlang als het panacee voor de ziektebeelden van de wereld: ongelijkheid, armoede, oorlog. Immers de diagnose was kapitalisme en het kanker van het kapitalisme was eigenbelang en prive bezit. Die diagnose bleef overeind ook na genocidale jarenplannen als de collectivisering van de landbouw door Stalin en de Grote Sprong Voorwaarts door de Grote Roerganger Mao, of de desastreuse uitbreiding van de Egyptische publieke sector door Nasser. Maar dergelijke stereotype voorbeelden uit het Stalinistische Tijdperk overtuigen niemand van de juistheid van welke diagnose of de werking van welk medicijn dan ook omdat ze gruwelijk absurd zijn. Het Derde Weg Socialisme van Kok en Blair stelt een nieuw medicijn voor de kwaal waaraan deze wereld lijdt, maar de diagnose wordt nauwelijks herzien. Dat de diagnose nog steeds als een Gouden Kalf door de linkse meute wordt aanbeden blijkt ook uit opmerkingen door Dolf Jansen in zijn 5-voor-12 column ‘Goed Doen’ op Spijkers met Koppen (VARA radio 2, zaterdag 5 februari 2005). ‘Wij, het Westen, de Amerikanen, hebben alles, maken alles op.’ Het Kwaad, het Kapitalisme, zeg maar Amerika.

De kwaal, de ongelijke verdeling van welvaart en bezit, roept onwillekeurig gevoelens van onrecht op in onze ziel. De ziel, net als God, is een van de laatste onontdekte geheimen in de wereld, maar zij is voelbaar echt en overtuigend. Dat die ongelijke verdeling nu juist in haar kern haar eigen oplossing met zich meedraagt is het ware geheim van elk geheim, zoals geluk altijd dicht bij huis of in laag water gevonden wordt. Ongelijke verdeling wordt namelijk gekenmerkt door een enorm paradoxaal, eigenaardig, edoch aantrekkelijk principe: winstgevendheid. Niets is zo winstgevend als een goed dat ongelijk verdeeld is. Olie is een simpel maar mooi voorbeeld om de rechtvaardigheid van de vrije markt aan te tonen. Normaliter staan bij het noemen van deze twee woorden: winst en olie, de haren al overeind bij een groot deel van de Europese bevolking, omdat hierbij de wet van het behoud van het Kwaad (winst + olie = Amerika) geldt. Continue reading →

Hoe Hoger, Hoe Beter

Hoe hoger, hoe beter. Dat is de wet van de vrije markt in Amerika. Tegenover de Saint Patrick’s Cathedral op de hoek van 50th Street en 5th Avenue, ligt het befaamde winkelparadijs Saks Fifth Avenue. Elke dag forens ik vanuit de Heights in downtown Breukelen, uptown naar mijn werk bij een startup Hedge Fund, met kantoor op de 16e boven Saks, tegenover Saint Patrick’s. De wetten van de vrije markt brengen vele risico’s met zich mee, zo is het leven. Maar om de onevenwichtige krachten in ons leven van vraag en aanbod in balans te trekken, zijn er allerlei bemiddelaars tussen goed en kwaad van die vrije markt, profeten van de vrije markt, zeg maar, die ons beloven ons persoonlijke kapitaal aan te wenden ten gunste van ons aller heil. Ik geloof in ons aller heil, van harte zelfs, ook al is de bemiddeling ten gunste daarvan arbitrair te noemen.

De laatste paar weken is het koud in New York, de sneeuw ligt opeengeveegd langs de kant van het trottoir en de weg, een meter tot manshoog. New Yorkers in bontmutsen en jassen, ideaal weer voor verjaarde homo’s, bont staat immers prachtig met een grote robijn of smaragd ring aan je vingers, of zelfs een enkele ouderwetse kameeljas. Comfort kent een prijs voor ons allen, maar op winterse dagen zoals deze lijkt een eerlijke prijs een te dragen offer. Irritanter is het dat een of andere dakloze gek het in zijn hoofd haalde om voor zijn egoistische comfort een vuurtje te stoken in zijn ondergrondse hol grenzend aan de controle kamer voor de C-lijn, een juweel van een controle kamer die nog uit de jaren 30 stamde, et ergo de aangrenzende controlekamer in de hens joeg, en daarmee voor de komende 5 tot 8 maanden urenlange vertragingen en discomfort voor alle C-lijn reizigers veroorzaakte. Pleit nogmaals voor mijn standpunt dat ze alle gekken met een pan van hun dak permanent onderdak zouden moeten bieden. Continue reading →

Het Geloof in het Markt Deja Vu

Toen John Law het idee van papieren geld en een centrale bank introduceerde werd hij uitgelachen en weggehoond. In Frankrijk in 1715 vond hij wel gehoor uiteraard, maar zijn centrale bank werd tevens de eerste economische ‘bubble’ door het Mississippi Fiasco. Toch is geld inmiddels onze heiland en de enige bedreiging is wellicht het internet en het electronische betalingsverkeer. Maar daarmee lijkt het belang van de economie alleen maar verder toe te nemen.

De kolossen staalbouw rond Rockefeller Center tussen Fifth en Sixth Avenue, rond 50th Street en het door de Hollanders ‘gestichte’ Wallstreet, met zijn merkwaardige combinatie aan bouwval, wolkenkrabbers en historische kerkjes en neo-klassieke gebouwen, zijn niet alleen het hart van NYC, het is ook het hart van de wereldeconomie. Tuurlijk, London is ook belangrijk, en wat een prachtige ervaring om een jaar in Tokyo te werken, maar eigenlijk is dat alles maar een opmaat of een ritme waarop de echte melodie van de wereldmuziek gespeeld wordt. Misschien duurt het nog maar 10 jaar of misschien 20, maar het financiele hart van de welvaart van het wereldlichaam, waar zovele menselijke parasieten hun bestaan van afhankelijk is, dat ligt en klopt voorlopig nog op 7 uur vliegen van Nederland.

Deze onopmerkelijke gemeenplaats zou normaliter het einde van dit bericht uit Nieuw-Nederland zijn, ware het niet, dat het eigenlijk slechts als inleiding was bedoeld, al ben ik misschien een beetje verdwaald op mijn weg in allerlei gefilosofeer.

Sinds kort werk ik bij een Hedge Fund in New York City, ik kan er verder eigenlijk niet veel over zeggen vanwege allerlei disclosure bepalingen. Normaliter zou dat het einde zijn van dit bericht uit Nieuw-Nederland, ware het niet dat de economie van alle sociale wetenschappen misschien wel de interessantste is. In 300 jaar geschiedenis is de economie door de Verlichting verheven tot een kernwetenschap zonder welke de mens zijn geluk niet vinden kan. Daarvoor was macht en levensvervulling nog een kwestie van militaire of religieuze aangelegenheid, maar dat zijn tegenwoordig bijzaken, hoofdzaak is de economie. Dus je had het donkere bos en de verdwaalde mens, en toen was daar de economie. Continue reading →

De Partij van de Arbeid
Back in the USSR

Honderd en vijftig jaar geleden ongeveer ontdekte de intellectuele klasse dat de arbeiders niet alleen de benen en handen van de maatschappij waren die voor hen het vuile werk opknapten, maar dat deze georganiseerd kon worden tot een machtige en invloedrijke politieke machine. Sindsdien stortten hele groepen rijkeluiszoontjes en dochters, intellectuelen, kunstenaars, en domineeskinderen zich op de arbeider en zetten zich met hart en ziel in voor de utopische samenleving.

Organisatie is een goed ding. De Nederlandse samenleving was jarenlang georganiseerd volgens levensovertuiging en de wereld keek met hoogachting naar het poldermodel, dat echter als een kaartenhuis ineen lijkt te storten nu ook Moslim-achtige mensen eraan deel willen nemen, want organisatie is een machtig middel. Ook in de grote Verenigde Staten van Amerika is organisatie het middel bij uitstek waarmee groepen en individuelen zich sterk maken. Netwerken via zogenaamde alumni organisaties en clubs is nergens zo belangrijk dan in Amerika. Menig Amerikaan draagt met grote trots een flinke zegelring met het stempel van ‘zijn’ universiteit of middelbare school, en menig ethnische groep heeft zijn eigen ‘nationale’ club. Dergelijke clubs en netwerken echter maken niet alleen sterk, ze sluiten ook niet-leden buiten en versterken daarmee veeleer de status van de bevoorrechte klassen dan dat ze de achtergestelden emanciperen. Slechts bij uitzondering zul je een HR manager in Amerika vinden die in zijn wervingsstrategie ‘netwerken’ niet met stip op nummer een heeft staan.

Sinds iets meer dan een jaar heeft ook de Partij van de Arbeid een clubje in Amerika. Je had wel al een Nederlandse club, The Netherland Club, maar ja, als Partij van de Arbeid moet je natuurlijk je eigen clubje hebben in de financiele hoofdstad van de wereld en de Netherland Club is eigenlijk iets te elitair voor een Arbeiderspartij. De eerste verjaardag werd afgelopen september gehouden in de Women Republican Club in New York, meegenomen zo’n lokatie, want zo doe je meteen wat zendelingenwerk erbij. Maar dan de vraag, welk doel heeft zo’n clubje Arbeiderspartijleden in een vreemd land ver van huis eigenlijk? Vormen zij een select groepje Hollanders die bij terugkomst in het thuisland een financieel elitair netwerk importeert, is dat het doel? Continue reading →